آسمان را می ستایم ٬ که سایه ی ابرهایش را نثار زیرانداز گامهایت می سازد .

درختان را دوست می دارم ٬ که شاخه هاشان٬ وزش نسیم محبت را با یاد تو

مزین و متبرک می کنند .

آب را می پسندم که روان می شود ٬ تا غبار از قدوم پاک تو برگیرد .

باد را می بوسم ٬ که باد روح نواز کوی تو را ٬ هدیه ی مشامم می شازد .

و انتظار را مقدس می شمارم از آن که هر ادینه ٬ منتظرت می نشینم .

هر آدینه چشم به راه و گام تو می سپارم و هر آدینه دلم را سفره ی محبت های

تو می کنم .

نوازش نگاهت را از ما دریغ مدار ٬ ای مولا ! یا صاحب الزمان ! ...

امروز هم از صبح منتظرت بودم . خانه ی دلم را آب و جارو کرده بودم برای تو .

چشم هایم از پگاه ٬ یکسره به در بود . گوش هایم را سپرده بودم به سمت هر

صدایی که می توانست نشانی از تو را به همراه داشته باشد .

می دانم قابل نیستم ٬ اما خیلی دلم می خواهد ببینمت !

گوش های من صادقانه عاشق صدای تو هستند !

نه من تنها ٬ که همگان انتظار دیدن روی تو را دارند . همه دوستت دارند . همه

عاشق تو هستند . دنیا٬ بی تو فاقد گل و عطر معناست .

ای پسر فاطمه ! مهدی جان ! ما را دریاب !  

سالروز ولادت آخرین ذخیره ی الهی ٬ امید دل همه ی منتظران بر تمامی شیعیان جهان مبارک باد

بذارید اول قربون صدقه ی خدا برم ...

خدایا ! مهربونم ! مونس همه ی لحظه هام ! کسیکه از رگ گردن به من نزدیکتری ! کسیکه از پدر و مادر به من مهربونتری ! قربونت برم ..قربون بزرگیت برم ! مثل همیشه تنهام نذاشتی . این منم که با هر ضعفی که از خودم نشون میدم ٬ حضورتو ضعیف تر می کنم .

این بارم مثل همیشه نذاشتی زیر بار غصه و ناامیدی خم بشم . این بارم وقتی توی ظلمت ترس و ناامیدی گم شده بودم یکی از بهترین فرشته های نجات فانوس به دستتو برای نجاتم فرستادی .

من مثل بچه ای که توی شلوغی دست مادرش رو رها می کنه و گم میشه و هیچ پناهی نداره ٬ بین حجم سنگین غم و غصه و بی پناهی گم شدم و اینقدر دور خودم چرخیدم و گریه کردم و چرخیدم و گریه کردم ....تا اینکه یه فرشته ی مهربون که مهر تو رو روی پیشونیش داشت اومد بالای سرم ..خیلی از من بزرگتر بود ...پس دو زانو نشست تا هم قدم بشه . دست کشید روی سرم ٬ با گوشه ی دست اشکامو پاک کرد ٬ با لبخندش سعی کرد آرومم کنه . ولی من فقط می خواستم گریه کنم .... منو بین بالهای گرمش جا داد ...سرمو گذاشت روی شونه ی نرمش و شد ......." شانه ای برای گریستن "

حالا من آروم شدم ...آروم آروم ..دلم می خواد باهاش حرف بزنم . دلم میخواد اینقدر حرف بزنم تا خالی شم . می خوام التماسش کنم دستمو توی دستای مادرم بذاره ...

خدایا ! ممنونم .... فرشته ی نازنینتم مثل خودت بزرگ و مهربونه...

من لایقش نبودم اما تو خیلی کریمی ..

حالا میخوام با یه صدای بلند به همه ی اونایی که دارن گریه می کنن و مادرشونو گم کردن بگم ..... صبر داشته باشید ...نترسید ... فرشته ی نجاتتون توی راهه ...

فرشته ی مهربونم ....ممنون بابت شونه های گرمت ..

بال هایم را گشوده ام

پرواز خواهم کرد

در آسمان ...

در هوا ...

و من زمین را می بینم

کم و کان دیدگاهی از بالا

آدم هایی که در حسرتند

و در یاد پرواز هستند

آنقدر خسته اند که

پرواز برایشان آرزوست

و من با لبخندی که می زنم

آنها را گمراه می کنم

تا پرواز کردن برایشان حسرت باشد

حسرتی که من در خود داشته ام

و خود را پایان دادم

تا بتوانم

بالهایم را باز کنم

پرواز کنم

در آسمان ...

در هوا...

" دلنوشته ای از آیدین حیدریان مهتر "

مرد ٬ خبر بزرگ است . نباء عظیم . و ما عادت داریم خبرهای بزرگ را تکذیب کنیم و دل ببندیم به خبرهای کوچک .

ما خبر بزرگ را تکذیب می کنیم . علی را و علی مجبور میشود نفرینمان کند . چه نفرینی . خدایا مرا از اینها بگیر . از این بالاتر نمی شد چیزی گفت .

مردمی که بودن او را نمی فهمند ٬ باید به نبودنش گرفتار شوند . می گوید

 " خدایا من از اینها خسته ام ٬ اینها از من . مرا از اینها بگیر " و ما تا ابد در تاریکی بعد از این نفرین دست و پا می زنیم .

او باید بیاید هرچند خار در چشم و استخوان در گلو .

او باید بیاید هرچند عذاب زیستنش را در چاه فریاد کند .

او باید بیاید هر چند تمامی نخلها بر دردهای او بگریند .

او باید بیاید و در خانه ی رسول بارور شود تا ما مظلومان تاریخ لحظه ای تنفس کنیم .

خدایا به مظلومیت علی ٬ استمرار سیاهچالها و تداوم زخمها و سنگینی سلطه ها را بر ما مپسند و چشم ما را به ظهور فرزندش روشن کن .